De Wereld

De Wereld

‘Paul Verrept en Ingrid Godon maakten een poëtische parabel over vele soorten eenzaamheid. En over verbondenheid. Een man op een bank in het park. Het is zijn vaste plek, met zicht op een vijver. Soms denkt hij na, maar vaker denkt hij aan niets; soms spreekt iemand hem aan, maar vaker zit hij alleen voor zich uit te staren. Hij is een toeschouwer, een buitenstaander met nette, wat versleten kleren, zo iemand waar iedereen doorheen lijkt te kijken. ‘Er was een onzichtbaar scherm tussen mij en de anderen’, zegt hij. ‘Zoals ik naar de vissen in het aquarium keek, zo ongeveer zag ik de anderen. Zoals de vissen naar mij keken.’ De bank is zijn wereld.

Tot op een doodgewone dag aan het einde van de zomer ineens alles anders lijkt en de man de rustgevende routine van zijn bestaan doorbreekt. Hij vertrekt op reis, al weet hij niet waarheen. Hij laat zich leiden door toevallige ontmoetingen en belandt op een trein richting kust, die onderweg zonder duidelijke reden tot stilstand komt en een nacht, een dag en een nacht blijft staan. Door het gedwongen samenzijn raken levens elkaar: de man ontmoet de mollige, moederlijke Margot en het meisje Haja, die een oorlog is ontvlucht en daardoor zwaar getekend is. (…)’ – Veerle Vanden Bosch De Syandaard

Comments are closed.